Archiwum dla ‘Ogolne’

Capoeira – taniec i walka

Najczęściej słysząc hasło „Capoeira” myślimy sobie o tym – to coś z tym tańczeniem –w rzeczywistości jest to bardzo dyskryminujące pojęcie tej jakże bogatej i przepełnionej filozofią sztuki walki.

Swoje początki Capoeira zawdzięcza środowisku niewolników pochodzących z różnych części kontynentu afrykańskiego przywiezionych na tereny obecnej Brazylii. Bardzo długo zabroniona dyscyplina była rozwijana przez biedotę właśnie po to, aby móc manifestować swoją odrębność kulturową oraz bronić się przed wojskiem i właścicielami ziemskimi. Dopiero od 1930 roku, dzięki pracy jednego z największych nauczycieli tego stylu Mestre Bimby, można było legalnie trenować tą sztukę, dzięki czemu zyskała ona powoli coraz większą popularność w Europie oraz Stanach zjednoczonych.

W Capoeira mamy do czynienia ze zlepkiem walki, magii i obrządków związanych z różnymi religiami. Każdy element ma swoją nazwę i miejsce w ceremonii, jaką jest gra dwóch zawodników w Roda (wym. Hoda – krąg, koło). Każda gra powinna posiadać akompaniament przynajmniej jednego łuku muzycznego, tzw. Birimbau, to ten instrument określa charakter walki, jaka toczona jest przez zawodników w środku koła stworzonego przez resztę graczy. W Capoeira wcale nie chodzi o to by jak najszybciej położyć przeciwnika na deskach, każde starcie jest swego rodzaju dialogiem, każdy z uczestników wykonując jakąś technikę zadaje przeciwnikowi pytanie lub odpowiada na pytanie zadane jemu.

Charakterystyczną cechą pokazów Capoeira jest wiele elementów akrobatycznych tzw. Floreios, czyli kwiatków, które nie mają żadnego waloru ofensywnego, lecz sprawiają, że niewprawne oko nie dostrzega kopnięć i ciosów, które wymierzają sobie adepci tej jakże ciekawej sztuki. Ciągły ruch graczy sprawia wrażenie harmonijnego tańca, który w rzeczywistości może być bardzo niebezpieczny jeśli ktoś niedoświadczony wchodzi do Roda. Wiele technik może wyrządzić krzywdę jeśli druga osoba nie zachowa ostrożności. Podstawową zasadą jest tu to, że należy unikać ciosów, po to by móc samemu wymierzyć je przeciwnikowi.

Popularność Brazylijskiego Jiu Jitsu

Coraz większą popularność wzbudza w ludziach aktywnie uprawiających sport sztuka, jaką jest Brazylijskie Jiu Jitsu. System ten powstał, jak sama nazwa wskazuje, w Brazylii i staje się obecnie jednym z chętniej uprawianych sportów walki przez młodzież i dorosłych na całym świecie.

Obecnie na popularność tej sztuki bardzo znacząco wpływa zainteresowanie galami walk MMA, a to dlatego, iż zawodnicy uczestniczący w tego typu zawodach bardzo często wykorzystują techniki BJJ do tego, aby szybko zakończyć walkę po zejściu do parteru.
Rozwój tego sportu zawdzięczmy przede wszystkim rodzinie Gracie. Ci Irlandczycy z pochodzenia pomogli zaaklimatyzować się w Brazylii mistrzowi Mitsuyo Maedzie, który nauczał stylu, który on sam nazywał Jiu Jitsu, w jego wydaniu była to mieszanina tradycyjnego Judo oraz technik, których Maeda nauczył sie dzięki niezliczonym walkom, które odbywał za pieniądze, za co nota bene został wykluczony z Kodokanu – największej i najstarszej szkoły Judo. Maeda nauczał dzieci rodziny Gracie, które później starały się sie rozwijać jego styl i adaptować go do warunków walk ulicznych, bardzo popularnych wówczas na ulicach Rio de Janeiro. Ich styl często nazywany Gracie Jiu Jitsu stał się jednym ze sportów narodowych Brazylii, a także zyskał wielką popularność dzięki wielu zwycięstwom członków rodziny Gracie na zawodach federacji UFC.

Widząc sparring zawodników BJJ można odnieść wrażenie iż nie robią nic więcej oprócz turlania się po matach, należy jednak pamiętać o tym, że mamy tu do czynienia z jednym z najskuteczniejszych narzędzi służących do samoobrony, z pewnością przydatnym każdemu kto wracając wieczorem przez ciemne osiedla chciałby się czuć pewniej. Właśnie techniki, które wykorzystuje się już po znalezieniu się z oponentem na ziemi przesądzają o skuteczności BJJ. Największą zaletą tej sztuki walki jest z pewnością to, iż nie potrzeba posiadać wyjątkowych warunków fizycznych, aby móc z powodzeniem poradzić sobie z większym od siebie przeciwnikiem. Bogaty wachlarz technik pozwala skutecznie zapanować przeciwnikiem.

Modelarstwo kosmiczne

Modelarstwo kosmiczne jest dosyć mocno związane z modelarstwem lotniczym i stanowi jego jakby podgrupę. W modelarstwie kosmicznym jednak tworzy się nie samoloty czy śmigłowce lub szybowce, które mają latać, lecz modele statków kosmicznych mających wystrzelać w górę podobnie jak prawdziwe rakiety. Przeważnie modele tego typu są wyposażone w silnik rakietowy z paliwem stałym. Wszelka wierność do oryginału zostaje więc zachowana, nawet ta związana z typem silnika. Modelarstwo kosmiczne to sport lotniczy którego nazwa może nas nieco zmylić.

Nie chodzi tutaj bowiem jedynie o robienie modeli wyglądających jak wahadłowce czy stacje kosmiczne, jednak o tworzenie właśnie rakiet wznoszących się do góry, inaczej niż w przypadku modelarstwa lotniczego w którym to samoloty muszą latać z ograniczeniem na przykład na lince, lub latać bez żadnego ograniczenia. Modelarstwo kosmiczne dzieli się także na liczne podgrupy, według których klasyfikuje się podczas zawodów różne rakiety. Konkurencji tych jest aż dziewięć i numerowane są w kolejności S1-S9. Pierwsza z nich to po prostu rakiety wysokościowe. W konkurencjach związanych z tą konkretną grupą liczy się więc tylko wysokość na jaką wzniesie się dany obiekt.

Każdy projektant takiej rakiety musi jedna wziąć pod uwagę nie tylko pojemność silnika rakietowego, lecz także aerodynamikę która czasem jest nawet ważniejsza od ilości paliwa. Im więcej bowiem paliwa, tym statek cięższy, a więc bez odpowiedniej aerodynamiki ilość paliwa na niewiele się tutaj zda. Istnieje jednak na przykład konkurencja S8, która jest konkurencją zdalnie sterowanych modeli rakietoplanów. Widać więc, że poszczególne kategorie mocno się od siebie różnią. W tym wypadku bowiem ważne jest nie tylko paliwo, czy aerodynamika, jednak także dobre zaprojektowanie sterowania danym statkiem, by osiągnąć jak najlepsze wyniki. Modelarstwo kosmiczne zalicza się jak najbardziej do sportów lotniczych, o czym najlepiej świadczy fakt, że przepisami w tej dziedzinie także zajmuje się Międzynarodowa Federacja Lotnicza, czyli FAI.

Nurkowanie

Nurkowanie jest zaliczane do jednego ze sportów ekstremalnych, ale oczywiście musi wtedy spełnić określone wymogi. Zazwyczaj nurkowanie ekstremalne polega na nurkowaniu bez żadnego sprzętu, tylko na wstrzymanym oddechu (tak zwane freediving). W normalnych warunkach jest to jednak sport bardzo popularny i dość bezpieczny, często traktowany jako forma rekreacji. Istnieje mnóstwo rodzajów nurkowania: snorkeling, czyli podziwianie podwodnego świata przy użyciu maski, fajki oraz płetw. Należy w tym wypadku unosić się tuż przy powierzchni wody, gdyż fajka jest dość krótka. Dalej: n. bezdechowe, czyli freediving, płetwonurkowanie – może się ono odbywać do głębokości 40 metrów, a zaczynać nurkować mogą już dzieci w wieku 10-12 lat, oczywiście na znacznie mniejszych głębokościach i koniecznie pod opieką instruktora, techniczne (dekompresyjne), przeznaczone tylko dla osób o wzorowym stanie zdrowia. Jest ono zdecydowanie bardziej skomplikowane, gdyż wymaga użycia różnego typu mieszanin do oddychania pod wodą. Nurkowanie dekompresyjne odbywa się na znacznie większych głębokościach. Innym ciekawym sposobem nurkowania jest nurkowanie wrakowe, czyli powiązane z penetrowaniem wraków zatopionych statków. Bardzo niebezpieczne i tylko dla profesjonalistów przeznaczone jest nurkowanie jaskiniowe. Nie ma wtedy możliwości wynurzenia się pionowo na powierzchnię, a zdarza się, że jaskinie są bardzo rozległe. Nurkowanie jest także traktowane jako praca, nazywane jest wtedy n. komercyjnym. Kandydaci na nurków zawodowych są specjalnie szkoleni i muszą odznaczać się wyjątkowymi umiejętnościami psychofizycznymi oraz być w stanie pracować w bardzo niekorzystnych, podwodnych warunkach. Najtrudniejszy rodzajem nurkowania jest nurkowanie saturowane, gdzie gazy wchłonięte przez organizm są na granicy norm. Nurkowanie wymaga użycia specjalnego sprzętu: maski, fajki, płetw, butli, kamizelki wypornościowej, skafandra, ciężarków, głębokościomierza, tabel nurkowych, manometru, latarki, ewentualnie narzędzi tnących.

Rajdy samochodowe

Jak wiadomo, we współczesnym świecie nie brak miłośników mocnych wrażeń w sporcie. Często zwykłe dyscypliny, jak biegi, skoki, pływanie czy mnóstwo innych zdają się być niewystarczające dla niektórych osób. Dlatego też istnieje osobna dziedzina sportu, zwana sportem ekstremalnym. W niej to amatorzy mocnych wrażeń z pewnością znajdą coś dla siebie. Jedni wolą skoki na spadochronie, bungee, sporty zimowe, nurkowanie, z kolei innych bardzo pociąga prędkość. Z pewnością więc odnajdą się w dyscyplinie, jaką są rajdy samochodowe. Jest ich wiele rodzajów, część nie zalicza się nawet do sportu ekstremalnego, jednak część tak. Rajd samochodowy polega na wyścigu na drodze zwykle otwartej dla ruchu ogólnego, drodze publicznej. Polega on na jak najszybszym przejechaniu danej trasy. Trasa składa się z odcinków specjalnych i to właśnie czas z nich jest zliczany do ogólnego czasu przejazdu. Zdarza się, że sędziowie nakładają kary czasowe w wypadku błędów. Załoga samochodu wyścigowego zawsze składa się z dwóch osób – kierowcy i pilota. Kierowca musi posiadać odpowiednie uprawnienia do kierowania samochodem rajdowym, słowem, nie może być to tylko amator ze zwykłym prawem jazdy. Musi także posiadać udokumentowane osiągnięcia z przejazdów w mniejszych klubach oraz należeć do klubu. Pilot z kolei jest osobą niemal niezbędną dla kierowcy, gdyż zna on dokładnie przebieg trasy i informuje kierowcę o czyhających na niego niebezpieczeństwach. W ten sposób kierowcy jest zdecydowanie łatwiej przejechać trasę, niż gdyby jechał samotnie. Z wyprzedzeniem dowiaduje się on o kolejnych zakrętach, możliwych utrudnieniach, wyskokach. Wtedy wie, że powinien się przygotować, przykładowo zmniejszyć prędkość przed ostrym zakrętem. Załoga złożona z kierowcy i pilota startuje w specjalnie do tego przygotowanych samochodach. Nie różnią się one aż tak od zwykłego samochodu osobowego, tak jak i on muszą być dopuszczone do ruchu. Zdarza się, że ich parametry i możliwości techniczne są zdecydowanie lepsze od zwykłego samochodu, dlatego też kierowca jest w stanie osiągać bardzo duże prędkości.

Extreme Ironing

Z pewnością każdy z nas choć raz spotkał się kiedyś z jakąś dziwną dziedziną sportu. Dziedziny takie wydają się nam czasem wręcz nielogiczne i dziwi nas, że ktoś w ogóle uprawia taką dyscyplinę sportu. Najlepszym tego dowodem może być tak zwany Extreme ironing, którego historia zaczyna się wręcz prozaicznie. Jej twórcą jest Phil Shaw, zwany „Steam” (ang. „para”), Brazylijczyk, który po pewnym ciężkim dniu pracy chciał się nieco odprężyć i pójść wspinać się na pobliskie góry. Niestety, w domu czekała go sterta prasowania. Phil był jednak bardzo pomysłowy i postanowił połączyć przyjemne z pożytecznym i wyprasować rzeczy w pobliskich górach. Tak właśnie narodził się Extreme ironing – jedna z najdziwniejszych dyscyplin sportowych jakie kiedykolwiek wymyśliła ludzkość. Extreme ironing polega na prasowaniu w dziwnych miejscach, ekstremalnych warunkach, a także prasowanie rzeczy niezwykle dużych czy dziwnych. Sam twórca extreme ironingu jest właścicielem rekordu w wyprasowaniu najdłuższego elementu garderoby, który mierzył aż dwadzieścia metrów. Phil Shaw z racji tego, że stworzył ten sport, założył także biuro zajmujące się ustalaniem zasad, potwierdzaniem rekordów i załatwianiem wielu innych rzeczy związanych z tą nowatorską, jednak niesamowicie dziwną dyscypliną sportu. Biuro to nosi nazwę Extreme Ironing Bureau, co w polskim oznacza po prostu biuro ekstremalnego prasowania. Dyscyplina ta chociaż dziwna, jest najlepszym dowodem na to, że sport jest na tyle pojemną dziedziną, że nigdy raczej nie zabraknie ludziom pomysłów do tworzenia coraz to nowszych dyscyplin sportowych. Sam Sir Steve Redgrave, który jest pięciokrotnym złotym medalistą olimpijskim zaproponował już nawet radzie olimpijskiej włączenie extreme ironingu do sportów olimpijskich. Do tej pory jednak nie słyszeliśmy, by chociaż zastanawiano się nad tym krokiem, więc do ewentualnego włączenia extreme ironingu do sportów olimpijskich z pewnością będziemy musieli jeszcze dojrzeć. Na całym świecie jest w końcu na razie zaledwie około tysiąca osób uprawiających ten sport. Jeśli chodzi o włączenie sportu do olimpiady jest ich więc zdecydowanie zbyt mało, jednak z drugiej strony patrząc na dziwaczność tego sportu dochodzimy do wniosku że wcale tak mało to jednak nie jest.

Sport elektroniczny

Sport od samego początku istnienia igrzysk olimpijskich rozwija się w niesamowitym tempie. Ciągle powstają nowe dyscypliny, dziedziny, czy rodzaje różnych dyscyplin sportowych, często różniące się od siebie dosyć znacznie i charakteryzujące się różnymi zasadami. Sport ewoluuje także w inną stronę. Dla starożytnych Greków, którzy są twórcami idei olimpijskiej z pewnością wręcz nie do pomyślenia byłby fakt, że za sport w przyszłości uważać się będzie na przykład brydża czy szachy. Dzisiaj jednak nikogo to już nie dziwi, gdyż według naszej, nowożytnej definicji, sportem nazywa się zarówno wysiłek fizyczny jak i umysłowy. Ewolucja sportu w naszych czasach poszła jednak jeszcze dalej i dzisiaj za sport uważamy także gry komputerowe, pod warunkiem że spełniają wszelkie inne założenia sportu, czyli są rozgrywane w określonych zasadach, oraz istnieje tutaj rywalizacja. Sportem jednakowoż nie jest granie na swoim komputerze w domu, to co najwyżej nazwać możemy rozrywką czy rekreacją. Sportem jednak jest już z pewnością granie w różne gry komputerowe na organizowanych przez nawet ogólnoświatowe organizacje mistrzostwach w danej grze. Gry takie wymagają zdecydowanie więcej sprytu i refleksu niż na przykład brydż, nic nie ujmując temu drugiemu. Myślenie natomiast nie działa tutaj wcale w mniejszym stopniu. W niemal każdej z takich gier liczy się taktyka, szybkość myślenia i działania oraz refleks. Nawet w RTSach czyli grach strategicznych czasu rzeczywistego musimy podejmować wszelkie decyzje w przeciągu nieraz ułamków sekund, gdyż inny gracz może nas bardzo łatwo zaatakować i pokonać. W każdej chwili musimy być więc niesłychanie uważni. Niestety, na razie nie istnieją chyba mistrzostwa świata w grach z udziałem samolotów, na przykład Flight Simulator, jednak zwracając uwagę na obecny rozwój sportu, możemy być pewni że już niedługo tak będzie. Sport elektroniczny rozwija się bowiem w tej chwili bardzo szybko, zwłaszcza w krajach azjatyckich oraz Stanach Zjednoczonych, jednak i w Polsce jest coraz bardziej popularny.

Rekreacja

Każdy z nas ma swój ulubiony sposób spędzania wolnego czasu. Jedni wolą po prostu położyć się na kanapie przed telewizorem, podczas gdy inni preferują bardziej aktywny sposób spędzania swoich wolnych chwil. Tym właśnie jest rekreacja. Innymi słowy mówiąc, rekreacja to wszelkie czynności wykonywane poza obowiązkami danej osoby w pracy, domu, społeczeństwie. Rekreacja z założenia powinna być czynnością całkowicie dobrowolną, dopiero wtedy przynosi ona pożądane skutki. Rekreacją możemy nazwać wszelkie czynności psychiczne i fizyczne, które służą odpoczynkowi po ciężkiej pracy. Rekreacja również pomaga w rozwijaniu swoich zainteresowań oraz często zapobiega wielu chorobom cywilizacyjnym, na przykład otyłości. A to dzięki temu, że praktycznie każdy, nawet niewielki wysiłek fizyczny jest niezwykle korzystny dla organizmu. Powinien on być tylko regularny. Specyficzną formą rekreacji jest sport rekreacyjny. Będzie on dopóty traktowany jako rekreacja, dopóki nie będzie on miał charakteru rywalizacji. Wtedy już rekreacja taka staje się sportem amatorskim. Do rekreacji można zaliczyć wiele dyscyplin sportu, w większości są one dość lekkie i odpowiednie dla osób w różnym wieku. W Polsce istnieje kilka organizacji krzewiących wysiłek fizyczny właśnie w formie rekreacji. Można tu wymienić TKKF (Towarzystwo Krzewienia Kultury Fizycznej), PTTK (Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze) oraz LZS (Ludowe Zespoły Sportowe). Towarzystwa te zrzeszają członków, którzy uprawiają sport amatorski właśnie w formie rekreacji. Do dyscyplin sportu rekreacyjnego możemy zaliczyć: gimnastykę rekreacyjną (w tym także gimnastykę połączoną z tańcem), pływanie, jazdę konną, sporty typowo dla kobiet (aerobic, pilates), sporty walki (judo, karate), lekkoatletykę (skoki, biegi, rzuty), jazdę konną, sporty zimowe (narciarstwo, łyżwiarstwo, saneczkarstwo), sporty wodne (żeglarstwo), bardzo popularne gry zespołowe (koszykówka, siatkówka, piłka nożna), pływanie, nurkowanie, biegi długodystansowe, chodziarstwo.

Sporty ekstremalne

Zdarza się, że niektóre zwykłe dyscypliny sportu są zbyt łatwe dla niektórych osób. Potrzebują one większych wrażeń, więcej adrenaliny. Standardowe dyscypliny są dla nich za mało niebezpieczne, dlatego potrzebują bardziej oryginalnych sposobów na dreszczyk emocji. Istnieje ogromna ilość tak zwanych sportów ekstremalnych, których uprawianie wiąże się ze zdecydowanie większym ryzykiem niż podczas zwykłych. Dyscypliny takie wymagają również innych cech osobowych, jak na przykład większa odporność psychiczna oraz przygotowanie fizyczne. Okazuje się jednak, że większość z tych sportów ma bardzo komercyjny charakter. Koncerny ingerują celowo w młodzieżowe subkultury, obudowując je w sporty wyczynowe.

Dzięki temu koncern taki ma swoich pewnych klientów, a więc i sport może się rozwijać. Jest to zjawisko socjologiczno-marketingowe. Sporty ekstremalne charakteryzują się skrajnościami, jakich nie da się doświadczyć w zwykłym sporcie – wszystko musi być najszybsze, na największej wysokości, wyjątkowo niebezpieczne. Przykłady można mnożyć. Tak więc do sportów ekstremalnych zaliczają się: wspinaczka z wieloma jej odmianami (skalna, lodowa, alpinizm, taternictwo, himalaizm), narciarstwo ekstremalne (freestyle, skialpinizm, zjazdy ekstremalne na nartach), snowboarding ekstremalny (freeride, czyli zjazdy w świeżym śniegu, s. wysokogórski, s. szybkościowy, skoki i inne ewolucje snowboardowe), spływy sportowe (kajakarstwo górskie, rafting, hydrospeed), spadochroniarstwo, a w nim BASE jumping, skoki na bungee (oraz dream jumping, wystrzeliwanie, bungee-run), nurkowanie, windsurfing, parkour, kitesurfing, jazda na quadach, kolarstwo ekstremalne (z freeride), off-road i rajdy przeprawowe, rajdy samochodowe, zwłaszcza w esktremalnych warunkach, jak na przykład rajd Paryż – Dakar.

Do sportów ekstremalnych zalicza się jazdę wyczynową na BMX, deskorolce, hulajnodze, rowerze górskim, rolkach. W ostatnich latach powstaje wiele wariacji na temat sportów ekstremalnych, powstaje wiele coraz bardziej dziwacznych dyscyplin, jak na przykład extreme-ironing, polegające na prasowaniu w dziwnych miejscach.