Archiwum dla Listopad, 2009

Sporty ekstremalne

Zdarza się, że niektóre zwykłe dyscypliny sportu są zbyt łatwe dla niektórych osób. Potrzebują one większych wrażeń, więcej adrenaliny. Standardowe dyscypliny są dla nich za mało niebezpieczne, dlatego potrzebują bardziej oryginalnych sposobów na dreszczyk emocji. Istnieje ogromna ilość tak zwanych sportów ekstremalnych, których uprawianie wiąże się ze zdecydowanie większym ryzykiem niż podczas zwykłych. Dyscypliny takie wymagają również innych cech osobowych, jak na przykład większa odporność psychiczna oraz przygotowanie fizyczne. Okazuje się jednak, że większość z tych sportów ma bardzo komercyjny charakter. Koncerny ingerują celowo w młodzieżowe subkultury, obudowując je w sporty wyczynowe.

Dzięki temu koncern taki ma swoich pewnych klientów, a więc i sport może się rozwijać. Jest to zjawisko socjologiczno-marketingowe. Sporty ekstremalne charakteryzują się skrajnościami, jakich nie da się doświadczyć w zwykłym sporcie – wszystko musi być najszybsze, na największej wysokości, wyjątkowo niebezpieczne. Przykłady można mnożyć. Tak więc do sportów ekstremalnych zaliczają się: wspinaczka z wieloma jej odmianami (skalna, lodowa, alpinizm, taternictwo, himalaizm), narciarstwo ekstremalne (freestyle, skialpinizm, zjazdy ekstremalne na nartach), snowboarding ekstremalny (freeride, czyli zjazdy w świeżym śniegu, s. wysokogórski, s. szybkościowy, skoki i inne ewolucje snowboardowe), spływy sportowe (kajakarstwo górskie, rafting, hydrospeed), spadochroniarstwo, a w nim BASE jumping, skoki na bungee (oraz dream jumping, wystrzeliwanie, bungee-run), nurkowanie, windsurfing, parkour, kitesurfing, jazda na quadach, kolarstwo ekstremalne (z freeride), off-road i rajdy przeprawowe, rajdy samochodowe, zwłaszcza w esktremalnych warunkach, jak na przykład rajd Paryż – Dakar.

Do sportów ekstremalnych zalicza się jazdę wyczynową na BMX, deskorolce, hulajnodze, rowerze górskim, rolkach. W ostatnich latach powstaje wiele wariacji na temat sportów ekstremalnych, powstaje wiele coraz bardziej dziwacznych dyscyplin, jak na przykład extreme-ironing, polegające na prasowaniu w dziwnych miejscach.

Zimowe igrzyska olimpijskie

Zimowe, tak jak i letnie Igrzyska Olimpijskie są imprezą cykliczną, organizowaną regularnie co 4 lata. Jedynym wyjątkiem była wojna, kiedy to Igrzyska nie odbywały się. Zawody te organizowane są przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski, a przez wszystkich zawodników zwycięstwo na Igrzyskach uznawane jest za wyjątkowo prestiżowe wydarzenie. Zazwyczaj podczas trwania zawodów oczy całego świata zwracają się w stronę miejsca, gdzie odbywa się Olimpiada. Pierwsze w historii Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbyły się w 1924 roku w Chamonix we Francji. Już wtedy startowało tam czterech polskich zawodników.

Następna Olimpiada odbyła się w Sankt Moritz w Szwajcarii. Dalej, w latach późniejszych, nie odbyły się dwie zaplanowane Olimpiady w Garmisch-Partenkirchen (rok 1940) i Cortina d’Ampezzo (1944). Dyscyplin, w których rywalizują zawodnicy jest sporo, ale w zależności od organizacji nie wszystkie są wykorzystywane. Przykładowo podczas pierwszych Igrzysk konkurencji było 16 w 6 dyscyplinach, a podczas właśnie trwającej Olimpiady – w Vancouver, konkurencji jest 85 w 15 dyscyplinach. Dyscypliny rozgrywane na Olimpiadzie Zimowej są następujące: biathlon, bobsleje, skeleton, curling, hokej na lodzie, łyżwiarstwo figurowe, łyżwiarstwo szybkie, short track, biegi narciarskie, kombinacja norweska, narciarstwo alpejskie, narciarstwo dowolne, skoki narciarskie, snowboarding oraz saneczkarstwo.

Do jednych z najbardziej widowiskowych należą skoki narciarskie i saneczkarstwo, z kolei najbardziej efektownych – jazda figurowa na lodzie. Choć w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich od początku mogliśmy podziwiać występy polskich zawodników, nie mogą oni pochwalić się dużym dorobkiem medalowym. W poprzednich olimpiadach zdobyli oni łącznie 8 medali oraz jak na razie 1 w tegorocznych zawodach. Do bezkonkurencyjnych rekordzistów medalowych należy Norwegia – 280 zdobytych medali. Na dalszych miejscach plasują się Stany Zjednoczone z 216 medalami, Austria 185 medali, Finlandia 151. Choć Zimowe Igrzyska Olimpijskie odbywają się naprzemiennie z letnimi, wyraźnie widać różnice w osiągnięciach medalowych, tak więc zimowe są zdecydowanie trudniejsze.

Igrzyska olimpijskie

Igrzyska olimpijskie obok mistrzostw świata w piłce nożnej są najhuczniejszą i największą imprezą sportową na świecie już od wielu setek lat. Wyjazd na igrzyska olimpijskie jako reprezentant własnego kraju jest chyba największym zaszczytem dla każdego sportowca na świecie. Niestety jednak nie każdy sportowiec może dostąpić tego zaszczytu, z dwóch powodów. Przede wszystkim nie każda dyscyplina sportowa jest również dyscypliną olimpijską. Tak naprawdę dyscyplin na świecie jest tak wiele, że zaledwie niewielka część z nich znajduje się w spisie olimpijskich dziedzin sportowych.

Po drugie natomiast aby móc wyjechać na igrzyska olimpijskie, letnie czy zimowe, trzeba we własnej dziedzinie sportowej osiągnąć próg kwalifikacyjny, na przykład przebiec dany dystans w odpowiednio krótkim czasie. Dlatego tak niewielu sportowców wyjeżdża na olimpiadę, a jeszcze mniej zostaje ich po kwalifikacjach już w mieście w którym odbywa się olimpiada. Osoby biorące udział już w oficjalnym konkursie są więc elitą światową w danej konkurencji sportowej. Dlatego też tak wielkim marzeniem dla każdego sportowca jest udanie się na igrzyska olimpijskie i walczenie z najlepszymi sportowcami tego świata o złoto olimpijskie, którego wartość jest dla nich niesamowicie wysoka.

Historia olimpiady wiąże się z starożytną Grecją. To właśnie Grecy „stworzyli” olimpiadę i dzięki temu dzisiaj odbywają się te jakże prestiżowe zawody. W olimpiadzie uczestniczyć mogą sportowcy z wszystkich krajów zrzeszonych w Międzynarodowym Komitecie Olimpijskim. Za każdym razem zawody te odbywają się pod hasłem szlachetnego współzawodnictwa i braterstwa. Niestety jednak nie wszystkie ideały pozostały do dzisiaj nietknięte. W Grecji okres jaki trwała olimpiada był okresem świętym. Żadne polis nie mogło w tym okresie prowadzić wojen, był to czas w którym przynajmniej na czas olimpiady przerywano wszelkie spory. Dzisiaj niestety tak nie jest i nikt nie kończy bitwy czy wojny tylko dlatego, że zaczęły się właśnie igrzyska olimpijskie.

Sport grupowy

Sporty grupowe niemal wszystkim różnią się od sportów indywidualnych. W sportach grupowych bowiem wszystko zależy od zgrania całej drużyny. Tworząc taką drużynę musimy mieć więc absolutne zaufanie do innych zawodników znajdujących się w tej drużynie. To mocno buduje więź między sportowcami i pozwala im się ze sobą bardzo mocno zżyć. Właśnie w grupowych sportach możemy zauważyć typowego ducha sportu, ducha walki. Ten typ sportu dalece różni się od sportów indywidualnych. Własne ambicje musimy zostawić na dalszym planie a zająć się współgraniem ze swoją drużyną. Najlepszymi przykładami na tego typu sport są koszykówka czy piłka nożna. Wybrałem właśnie te przykłady, gdyż tutaj najlepiej widać ową współpracę.

Osoby uczestniczące w sportach grupowych muszą miesiącami przygotowywać się do zawodów, uczyć się nawzajem swojej gry, uczyć się w jaki sposób ze sobą współgrać, by cała maszyna, czyli drużyna, działała sprawnie. W momencie gdy któryś z zawodników należących do takiej drużyny zaczyna grać tak, jakby był sam na boisku, niemal zawsze kończy się to porażką i na przykład w wypadku piłki nożnej „zdjęciem” z boiska przez trenera. Decydując się na to, że chcemy uprawiać sport grupowy, musimy dobrze przemyśleć naszą decyzję, musimy być pewni że będziemy potrafili współgrać z całą drużyną. Nie możemy być absolutnymi indywidualistami, gdyż wówczas nic z tego nie wyjdzie.

Możemy jednak uprawiać zarówno sport grupowy, jak i indywidualny, by móc sprawdzić i spełnić się na każdej płaszczyźnie. Sportowiec wówczas ma chyba najwięcej satysfakcji gdy wie, że potrafi zarówno współgrać z drużyną, jak i osiągać sukcesy dzięki swoim i tylko swoim wyczynom. W sportach grupowych jak już wspomniałem najważniejsze jest zaufanie do innych członków drużyny. Widać to jeszcze lepiej na przykładzie akrobacji lotniczej, która należy do grupy sportów lotniczych. Tutaj nie ma miejsca na błąd i czasem wszystko, nawet nasze życie zależy od tego, jak będziemy potrafili w jednej drużynie współgrać z resztą pilotów. Jeśli nie będziemy tego potrafili, lot może zakończyć się nawet katastrofą.